De spiegel die jij me voorhield

Vanwege de coronacrisis zorgde ik onverwachts tien dagen voor mijn eenjarige neefje. Ik schreef hem een brief voor later.

Lieve Jens,

Zodra jij in je bedje lag en ik de gordijnen had gesloten, sloot jij meestal direct je ogen. En misschien was het verbeelding, maar je leek dan telkens een beetje te glimlachen. Je was tevreden met je speen, knuffeldoekje en pluizige vriend Meneer Haas. Het maakte me blij, maar evengoed jaloers en daarmee verdrietig. Je stelde weinig voorwaarden aan geluk. Voor grote zorgen was het sowieso te vroeg.

Misschien is dat nu wel anders, nu je vijftien bent, twintig misschien – al hoop ik natuurlijk dat je iets van je blijmoedigheid hebt vastgehouden.

Ik vertel je graag over april 2020, toen ik onverwachts negen nachten bij je in Drenthe logeerde. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om mijn woonplaats Utrecht te verlaten; vanwege de coronacrisis raadde het kabinet reizen ten strengste af. Maar om diezelfde crisis moest ik wel.

“De spiegel die jij me voorhield” verder lezen

Wat als je wél een oorlog hebt meegemaakt?

Foto: Daniel Niessen.

Ik ben 32 en maakte nooit een oorlog mee. Ik ben nooit gedeporteerd of gevangen genomen. Ik weet ook niet hoe het is als je vriendjes ineens moeten onderduiken. Maar wat als je wél een oorlog hebt meegemaakt? Wat doet dat met je gedachten over vrijheid, met je oordeel over de betekenis ervan, het belang en de kwetsbaarheid? Op verzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei sprak ik voor het NC Magazine met vijf ooggetuigen van de Tweede Wereldoorlog. Klik hier voor de webversie of de PDF. De prachtige foto’s zijn van Daniel Niessen.

We moeten het hebben van mooie momenten

Mijn kat heet Philip en zit in de vensterbank. Hij kijkt naar me en ik vraag hem voor deze eerste zinnen of hij bij mij wil komen zitten en dat doet hij. Ik aai hem over zijn kop, daar, net achter zijn oren, een beetje aan de zijkant – zacht en warm. Hij draait een rondje op de stoel naast me, gaat liggen en sluit al snel zijn ogen. Soms wil ik hem zijn. Geen zorgen, geen vragen.

Ik schreef naar aanleiding van mijn podcastserie Verstrikt een essay voor NRC Weekend. Lees hier het hele artikel.

Ik heb de Gouden Freelancer Award gewonnen

Foto: João M B Costa.

Ik heb met mijn podcastserie Anoniem Intiem (Omroep Gelderland) de Gouden Freelancer Award 2019 gewonnen. Dit is een initiatief van het Amsterdamse freelance journalistencollectief Bureau Wibaut. Er waren meer dan tachtig inzendingen.

Het oordeel van de jury (Sheila Sitalsing, Maartje Duin en Franka Hummels): “Maarten Dallinga maakte een podcast. En wat voor één. Hij weet het vertrouwen te winnen van doodgewone mannen, ergens in Gelderland, die een mannenontmoetingsplaats frequenteren, op zoek naar anonieme seks met andere mannen. En hij weet zo een laag aan te boren die normaal gesproken onaangeboord blijft. Dallinga volgt zijn eigen nieuwsgierigheid, stelt terloops de onbeschaamdste vragen (deze was onze favoriet: ‘Hoe bereid je je voor op zo’n bezoek, neem je een douche, koop je condooms?’). Hij doet dat zo integer en respectvol en betrokken, dat hij gewoon antwoord krijgt ook. Zo geeft hij de luisteraar inzage in de bijzondere levens van gewone mannen die worstelen. Soms met hun geaardheid, soms met wat wel en niet mag van hun god, soms met de relatie tot de vrouwen die ze soms hebben en de kinderen die er soms zijn. Het wordt nergens sensationeel, het wordt nergens larmoyant. En zo bouwt hij een monument voor zijn mannen. Een juweeltje dat uitstekend tot zijn recht komt in de gekozen vorm, een podcast.”